Fiscale Fraude

Is uw buitenlands vermogen een vorm van fraude?

Met de regelmaat van de klok worden we opgeschrikt met lijstjes van “fiscale fraudeurs”.  Zo kwamen in de Panama Papers de namen van ruim 700 Belgen aan het licht. Maar wanneer spreken we nu van fiscale fraude?

Op 1 augustus 2016 werd opnieuw een wet van kracht die het terug mogelijk maakt om te regulariseren voor federale belastingen. Sedert begin 2017 werd een parallelle mogelijkheid voor ontdoken erfenissen gecreëerd.

Fiscale fraude dmv buitenlandse rekeningen

In de praktijk zijn er verschillende manieren om vadertje staat vele euro’s te ontzeggen. De laatste jaren kwamen vooral de ‘eenvoudige’ fiscale fraudeurs tot inkeer en werden hoofdzakelijk persoonlijke maar niet aangegeven buitenlandse bankrekeningen geregulariseerd onder druk van de toenemende informatiestroom richting de Belgische fiscus. Zij die het wat moeilijker maakten en er bijvoorbeeld voor kozen om een buitenlandse constructie op te richten om hun vermogen in onder te brengen, voelden zich tot voor kort nog iets veiliger en wachtten soms nog af.

Fiscale fraude dmv buitenlandse constructies

Sommigen kozen ervoor om hun vermogen onder te brengen in offshore constructies. Vaak werden deze structuren aangeraden door tussenpersonen (bankiers of fiscale adviseurs). Elk land had zowat zijn eigen gewoontes. Zo kozen Luxemburgse tussenpersonen de laatste 10 jaar opvallend vaak voor de Britse Maagdeneilanden. Ook Panama en de Seychellen waren populaire vluchtroutes voor de grote kapitalen in Luxemburg. In de praktijk bleef het geld zelf overigens bij de bank in Luxemburg, maar werd het geplaatst op een rekening van de opgerichte buitenlandse constructie wiens aandelen echter voor 100% in handen waren van de echte eigenaar van het vermogen, de zogenaamde Ultimate Benefical Owner (of UBO). Op deze manier werd vermeden dat de banken informatie dienden door te geven aan de Belgische fiscus, omdat ze enkel verplicht waren informatie over Belgische rekeninghouders door te geven. Rekeninghouders uit pakweg de Malediven, Sao Tomé en Principe of Belize bleven buiten schot.

Maar is dit allemaal wel fiscale fraude?

Maar moet kapitaal dat in buitenlandse constructies zit dan altijd worden geregulariseerd?
Niet altijd. Het is op zich immers niet verboden om een buitenlandse vennootschap op te richten.  Maar wie hiervoor kiest, dient zijn keuze wel trouw te blijven.  Dit betekent dat ook het werkelijke beheer van de onderneming vanop de zetel in bijvoorbeeld Guernsey, Jersey of het Eiland Man dient te gebeuren opdat ze van de gunstige belastingregimes daar zouden kunnen genieten. Wanneer de werkelijke zetel zich niet bevindt in het buitenlands belastingparadijs kan de fiscus het vermogen beschouwen als Belgisch vermogen en dit alsdusdanig taxeren. In dat geval dringt fiscale regularisatie van de inkomsten op uw vermogen zich op. Iets waar het fraudedepartement van Everest u graag bij adviseert

Daarnaast is er natuurlijk ook de vraag naar de herkomst van het kapitaal. Hoe legaal de structuur zelf ook mag zijn, wanneer deze wordt aangewend om geld te huisvesten dat geen legale herkomst heeft, dringt fiscale regularisatie zich eveneens op.

Het zijn vooral deze vermogens die naar meer exotische bestemmingen werden ondergebracht zoals de Bahamas, de Malediven, Sao Tomé en Principe of Belize. 

Maar dan moet het bestaan van de constructie natuurlijk eerst boven water komen, hetgeen nu dreigt te gebeuren.

De lijst met landen waar dergelijke constructies mogelijk zijn gaat nog een eindje door. Zo bevat deze ook Macau, Montserrat of de Cookeilanden. Zelfs weinig gekende bestemmingen als Guinee-Bisau of de Marshalleilanden duiken op in fiscale regularisatiedossiers.

Liechtenstein, Luxemburg en Zwitserland keren vaak terug in regularisatiedossiers. De meeste aanvragen omtrent fiscale regularisatie uit deze regio’s betreffen buitenlandse rekeningen en hun inkomsten daarvan.

Waarom is dit fiscale fraude?
In de eerste plaats kunnen deze rekeningen ‘zwart geld’ huisvesten. Zwart geld kan afkomstig zijn van zware criminaliteit, maar ook van fiscale fraude. Zo kan het gaan om op zich legale activiteiten die bewust aan het oog van de fiscus werden onttrokken en ondergebracht in Luxemburg, Monaco of Zwitserland. Deze vorm wordt gezien als belastingontduiking en kan worden vervolgd. ‘Zwart geld’ kan deel uitmaken van fiscale regularisatie.

Verder kunnen rekeningen uit landen als Gibraltar en Liechtenstein ook zogenaamd ‘grijs geld’ bevatten. Dit geld is afkomstig uit volledig legale activiteiten waarop zelfs correct belastingen werden betaald, maar waar nadien de beslissing werd genomen om het ‘spaarpotje’ te verplaatsen met de bedoeling het aan verdere belasting (meestal roerende voorheffing) te onttrekken. De oorsprong van ‘grijs geld’ is dus wit, maar de opbrengsten op dit vermogen zijn zwart. Dit is belastingontduiking van een minder zware soort maar dient eveneens fiscaal te worden geregulariseerd.